زیر بارون، به یاد تو گریه کردم... زیر بارون، به اون چه که گذشته خوب فکر کردم...زیر بارون، از اینکه چه قدر به مرگ نزدیک شدم، بغض کردم...زیر بارون، صدای قلبم رُ گوش کردم..زیر بارون، با صدای بلند اسمت رُ فریاد کردم...زیر بارون، فهمیدم که تا حالا چه قدر اشتباه، زندگی کردم...زیر بارون، با شنیدن طنین گیتار پسرک، خدا رُ طلب کردم...زیر بارون، جای خالی بوسۀ گرمت رُ با تموم وجود، حس کردم...زیر بارون،اشک های لحظۀ خداحافظی رُ تو ذهنم، تداعی کردم...زیر بارون، این دنیای بی وفا رُ تا دلت بخواد، نفرین کردم...زیر بارون، از عشقی که تو قلبم حک کردی، یادی کردم... زیر بارون، به تموم بهونه هامون تبسم تلخی کردم...زیر بارون، به حکمت خدااز ته دل شک کردم...زیر بارون به فرار ثانیه ها ا عتقاد پیدا کردم...زیر بارون به معنی وا قعی زیستن اندیشه کردم...زیر بارون شعار:« آینده ای روشن» رُ مسخره کردم...زیر بارون، نمی دونی که، چه قدر خودم رُ سرزنش کردم...زیر بارون، یه عالمه اشک، با قطره های بارون قسمت کردم...زیر بارون به هیچ یک از سؤالام جوابی پیدا نکردم...

اگر باران بودم انقدر می باریدم تا غبار غم را از دلت پاک کنم

اگر اشک بودم مثل باران بهاری به پایت می گریستم

اگر گل بودم شاخه ای از وجودم را تقدیم وجود عزیزت میکردم

اگر عشق بودم آهنگ دوست داشتن را برایت مینواختم

ولی افسوس که نه بارانم نه اشک نه گل و نه عشق

اما هر چه هستم دوستت دارم

باران که می گیرد

از تن گل ها

بوی پیرهنت می آید

و رنگین کمان

همه را از آنِ خود می داند...